Voordat ik wat vertel over mijn bevalling ga ik eerst nog even terug in de tijd. Toen mijn partner en ik besloten dat wij wilden proberen of een kindje ons gegund was, hadden we het geluk dat wij niet lang hoefden te wachten.
Al snel begon de ochtendmisselijkheid, maar daar kon ik mee leven, want ons wondertje was onderweg! 

Halverwege de zwangerschap bleek dat er toch wat zorgen waren en moest ik eerder stoppen met werken. Toch wel even een klap, want er kwam een angst bij en ik miste mijn werk al meteen.

Ook kreeg ik last van mijn ribben en had ik vrijwel geen energie meer. En tussendoor kwam corona om de hoek kijken.  Kortom ik was er klaar mee en van mij mocht onze zoon zich snel melden. 

En dat deed hij, met 39 weken braken ‘snachts mijn vliezen en ik was zo enthousiast dat ik niet meer kon slapen. Gelukkig kon mijn partner wel nog wat slaap vatten, want ik had hem later hard nodig!

In de ochtend was ik nog heerlijk relaxt. Ik belde mijn ouders en zij kwamen onze hond ophalen. Ook bracht ik de verloskundige op de hoogte en zij zou later in de middag even langskomen. Ik had lichte weeën en dacht nog “ dit valt best mee”. Ik heb heerlijk een serie gekeken en podcasts geluisterd. Opeens werden de lichte weeën rugweeën. Deze voelden heel wat heviger en pijnlijker. Gelukkig waren ze wel nog dragelijk. 

In de middag veranderden de rugweeën in beenweeën. Ik heb mij later laten vertellen dat dit de zeldzaamste en pijnlijkste weeën zijn die je kunt hebben. De korte periodes dat ik geen weeën voelde bereidde ik me voor op de pijn. Beenweeën kun je niet wegpuffen, wegmasseren of verdoven met warmte, je kunt ze alleen maar ondergaan.

De buren hebben nog niks gezegd, maar het kan niet anders dan dat ze mij hebben horen schreeuwen. 

Mijn ontsluiting was pas 1 cm, dus het ging ook nog wel eventjes duren. 18:20 belde mijn partner naar de verloskundige omdat ik het niet meer aankon. Ondertussen had ik pas 2-3 cm ontsluiting en werd gevraagd wat ik wilde. Ik wilde zo snel mogelijk naar het ziekenhuis!
In eerste instantie wilde ik graag een badbevalling, maar nu wilde ik alleen nog maar een ruggenprik, zodat ik zo min mogelijk zou voelen.

19:30 vertrokken we richting het ziekenhuis, op een van de warmste dagen van het jaar. Met de airco aan en een hete kruik op mijn benen. Mijn partner bleef kalm en vertelde mij dat het rustig was op de weg en we lekker konden doorrijden. Ik lag met mijn ogen dicht en reageerde nauwelijks. Ik wilde al mijn energie sparen en was in volledige concentratie. 

Ik ben ontzettend dankbaar hoezeer hij aanvoelde wat ik nodig had op dat moment. Een stukje afleiding, maar geen verwachtingen naar mij toe.

Aangekomen bij de spoedeisende hulp stond de verloskundige van de volgende dienst op mij te wachten. In een rolstoel werd ik naar de bevalkamer gereden. Nog steeds had ik mijn ogen niet open gedaan en zat ik helemaal in mijn eigen wereld. Dit maakte de pijn niet dragelijker, maar het was de enige manier die voor mij op dat moment goed voelde. De pijn was nu constant, zonder tussenpozen.

Er kwamen een gynaecoloog en verpleegkundige binnen en zij stelden zich aan mij voor. Nog steeds praatte ik vrijwel niet en hield ik mijn ogen dicht. 

Er werd mij verteld dat ik nog een tijd moest wachten op de ruggenprik, maar dat dit wel de beste optie was omdat de bevalling nog uren zou duren en andere verdovingen werkten niet zo lang. Tijdens het wachten op de ruggenprik werd gevraagd of ik tot die tijd gebruik wilde maken van een vr-bril. Terwijl werd uitgelegd dat dit een soort meditatieve ervaring was schudde ik al meteen nee. En ik dacht nog bij mezelf, ik heb de ergste pijn in mijn leven, rot op met je vogelgeluidjes en rustige beelden. 

In plaats daarvan kreeg ik een pompje met wat morfine. Er kwam niet zoveel morfine als ik wilde, maar het maakte de weeën iets dragelijker en ik zag voor het eerst de gezichten in de kamer.

Rond 22:00 merkte ik dat ik persweeën kreeg. En ineens ging ik van 4 naar 10 cm ontsluiting. Ik mocht gaan persen. Mijn benen waren volledig verzuurd, wat het zwaar maakte mijn enkels vast te pakken. Maar doordat ik mijn benen tegen de gynaecoloog en verpleegkundige mocht afzetten was het toch te doen. Ik kan me voorstellen dat dit voor hun ook niet al te prettig was.

Ik werd ontzettend goed begeleid en was ontzettend blij dat ik eindelijk iets kon doen, persen! De persweeën zorgden dat de beenweeën naar de achtergrond verdwenen en 22:11 werd onze lieve mooie zoon op mijn borst gelegd en keek hij nieuwsgierig om zich heen.

Iedereen was zo kundig tijdens de bevalling en luisterde zo goed naar wat ík wilde, dit maakte mijn ervaring zo positief. De bevalling verliep snel en ik hoefde nauwelijks te herstellen.

Ik kan niet wachten op de avonturen die wij als gezin gaan beleven!